slider image 1

Ş.Tîrêj GİVARA DELİL(Musa Özdemir)

  Kod Adı: Tîrêj GİVARA DELİL

  Adı Soyadı: Musa Özdemir

  Doğum Tarihi ve Yeri: 1996 / Nuseybin     

  Anne Adı: Asime

  Baba Adı: Ali

  Şehadet yeri ve Tarihi: 24.11.2016 – Adana

 Detaylar...

slider image 1

ŞEHİT Güven AMARA ROJ(Leyla Basut)

  Kod Adı: Güven AMARA ROJ

  Adı Soyadı: Leyla Basut

  Doğum Tarihi ve Yeri: 1985 / Siirt     

  Anne Adı: Hakime

  Baba Adı: Sabri

  Şehadet yeri ve Tarihi: 08.10.2016 – Ankara

 Detaylar...

slider image 1

ŞEHİT Munzur CİWAN(Ömer Bayram)

  Kod Adı: Munzur CİWAN ÇİYA

  Adı Soyadı: Ömer Bayram

  Doğum Tarihi ve Yeri: 1987 / AMED-Lice     

  Anne Adı: Fatma

  Baba Adı: Hüseyin

  Şehadet yeri ve Tarihi: 07 Nisan 2016 - Bolu

 Detaylar...

slider image 1

ŞEHİT Rojhat WELAT(Serdar Kayardı)

  Kod Adı: Rojhat WELAT

  Adı Soyadı: Serdar Kayardı

  Doğum Tarihi ve Yeri: 1987 / Kayseri-Sarız     

  Anne Adı: Adile

  Baba Adı: Tahsin

  Şehadet yeri ve Tarihi: 07 Nisan 2016 - Bolu

 Detaylar...

slider image 1

ŞEHİT Doğa JİYAN(Seher Çağla Demir)

  Kod Adı: Doğa JİYAN

  Adı Soyadı: Seher Çağla Demir

  Doğum Tarihi ve Yeri:     

  Anne Adı:

  Baba Adı:

  Şehadet yeri ve Tarihi: 13 Mart 2016 - Ankara

 Detaylar...

slider image 1

ŞEHİT DERWÊŞ ŞİNO (Vedat ACAR)

   Kod Adı: DERWÊŞ ŞİNO

   Adı Soyadı: Vedat ACAR

   Doğum Tarihi ve Yeri: 1984 / VAN      

   Anne Adı: Şehriban

   Baba Adı: Ali Eşref 

  Şehadet yeri ve Tarihi: 31 Ekim 2010- İstanbul

 Detaylar...

 

ŞEHİT ZINAR RAPERÎN (ABDULBAKİ SÖMER)                           

  

Kod Adı: ZINAR RAPERÎN

Adı Soyadı: ABDULBAKİ SÖMER

Doğum Tarihi ve Yeri: 10.01.1989/ VAN-Gürpınar      

Anne Adı: Keside

Baba Adı: Musa

Şehadet Tarihi ve Yeri: 17 Şubat 2016 - Ankara Merasim sokağı

         

BASINA VE KAMUOYUNA


ANKARA’DA FAŞİST TC DEVLETİNİ KALBİNDE VURDUK


   17 Şubat 2016 günü akşam saat 18:30’da Ankara Merasim sokakta faşist TC ordusunun konvoyuna yönelik TAK olarak gerçekleştirdiğimiz fedai intikam eyleminde Yüzlerce faşist Türk subayı öldürülmüştür. Eylem TAK kuvvetlerimize bağlı ÖLÜMSÜZLER TABURU savaşçısı, Kürt halkının yiğit evladı Zınar RAPERİN (ABDULBAKİ SÖMER) Yoldaş tarafından patlayıcı yüklü aracın patlatılması suretiyle gerçekleştirilmiştir.
Bu eylem Cizre’de bodrumlarda hunharca katledilen savunmasız, yaralı sivil insanlarımızın intikamı için yapılmıştır. Tüm herkes şunu bilsin ki bunun sorumlusu yaralı insanlarımızın yakılması talimatını verenlerdir. Savaşta hiçbir kural tanımayan, halkımızın yaşadığı şehirleri yerle bir eden faşist Erdoğan-AKP çetesi bu ateşin kendilerini yakacağını da bilmeliler.
TAK olarak daha öncede ilan ettik; Kürt halkına yönelecek her türlü saldırının hesabını soracağız. Kürt halkına yaşatılan her acının intikamını misliyle alacağız.

Kürt Halkının Düşmanları !

   Kürt halkına düşmanlığın bir bedeli vardır. Yaptığınız her saldırının hesabı mutlaka sorulacaktır. Hiç bir yerde, hiç bir zaman güvende değilsiniz. Nasıl ki savunmasız halkımızın evlerini başlarına yıktıysanız bizde Karargahlarınızı başınıza yıkacağız. Başta faşist TC–AKP devleti ve tüm yardakçıları olmak üzere, tüm herkes şunu iyi bilmelidir ki; Kürt halkına yaşattığınız her acıyı binlerce katıyla siz yaşayacaksınız. Halkımıza en büyük acıları yaşatan ve tarihin her döneminde Saray kapılarında onurunu ve şerefini satarak yaşamaya çalışan hain işbirlikçiler; TAK’ın tarihsel adaletinden kaçamayacaksınız.

Kürt Halkının Dostları !

   Her zamankinden daha büyük bir cesaretle faşizme karşı ayağa kalkın. Erdoğan’ın faşist diktatörlüğünü yenmek için her zamankinden daha güçlüyüz. TAK savaşçıları her yerde düşmanın kalbine korku salmaya devam edeceklerdir.

Kürt Halkı !

   Binlerce yıldır bu coğrafyada ortak ve eşit yaşam arayışlarına verilen cevap hep katliam ve soykırım olmuştur. Ülkemizi toplu mezarlar dönüştürdüler. Artık özgürlüğün ve bağımsızlığın şafağındayız. Bu senin hakkındır. Ayağa kalk ve korkma! Senin binlerce Erdal, Derwêş ve Zınar’ın var. Özgürlüğün ve bağımsızlığın için kendilerini Feda etmeye hazırlar. Bu onurlu yolda yürümek isteyen Kürt gençliği; direniş saflarında yerini al.

Tüm İnsanlığa!

   Bugün Kürdistan da halkımız tarihin gelmiş geçmiş en barbar ve ahlaksız faşist diktatörlüğünün vahşi saldırısı altındadır. Hergün onlarca savunmasız masum insanımız faşist Erdoğan çeteleri tarafından katledilmektedir. Faşist Erdoğan’ın şantajları karşısında bu insanlık suçuna sesiz kalmak, bu vahşetin ortağı olmak demektir.
   Bugün Erdoğan ve onun çetesi, yaptığımız eylemi çarpıtarak farklı yansıtmaya çalışmaktadır. Kürt halkının her direnişini terörize ederek yeni katliamlara zemin yaratma çabası ve yalanı bir kez daha ortaya çıkmıştır. İlk andan bu yana eylemi farklı guruplara mal ederek, Kürt halkının büyük bedeller ödeyerek elde ettiği kazanımlara karşı DAİŞ eli ile elde edemediğini, uluslararası güçleri manüple ederek elde etmeye çalışmaktadır. Bu güne kadar yaptığımız tüm eylemlerin sorumluluğunu üslendik. Kürt halkının savaş örgütü TAK, sahip olduğu savaş kapasitesiyle her türlü eylemi kendi özgücü ile yapacak güçtedir.

İNTİKAM, evinde, sokak ortasında katledilen yiğit Kürt Anaları için !

İNTİKAM, daha anne karnındayken katledilen mahsum Kürt Bebekleri için !

İNTİKAM, bodrumlarda hunharca katledilip, yakılan onurlu tüm Kürt İnsanları için !

ZINAR YOLDAŞ ÖLÜMSÜZDÜR!
ŞEHİTLER ÖLMEZ!
YAŞASIN KÜRTLER VE KÜRDİSTAN!
YAŞASIN BAŞKAN APO!
YAŞASIN TAK!

      

    Zınar Raperin Arkadaş;          

    Zınar Raperin arkadaşımız 1989 yılında Van’ın Gürpınar ilçesinde yurtsever bir ailede dünyaya geldi. 2005 yılından itibaren Kürt özgürlük mücadelesinin değişik zeminlerinde mücadele yürütmüştür. 2011 yılından bu yana ise TAK saflarında Önder Apo’nun ve Kürt halkının fedaisi olarak büyük emekler vermiş bir arkadaşımızdır. Mütevaziliği sadeliği ve fedakarlığıyla TAK içinde öncü ve örnek bir duruşa sahip olmuştur. Önderliğimize ve halkımıza dönük geliştirilen saldırıların yarattığı büyük öfke ve kinle kendisini büyük intikam görevlerine hazırlamıştır. Bugün yaptığı eylemle Kürt halkının yiğit ve kahraman bir evladı onurlu bir savaşçısı olduğunu tüm dünyaya göstermiştir.

    Anısına bağlılık sözümüzü yineliyor,bizlere devrettiği mücadele bayrağını onun komutasında, ülkemizden işgalci faşist sömürgecileri kovana dek her yerde ve her zaman yükseltmeye devam edeceğiz.

ZINAR YOLDAŞ ÖLÜMSÜZDÜR!
ŞEHÎD NAMIRIN!
BIJÎ KURD Û KURDISTAN
BIJÎ SEROK APO!
BIJÎ TAK!

Teyrêbazên Azadiya Kurdistan (TAK)

19 - 02 - 2016

 

------------------------------------------------

Ji çapemenî û rayagiştî re;

ME DEWLETA TC YA FAŞÎST LI ENQERÊ, DI DILÊ WÊ DE LÊDA



  
Roja 17’ê Sibata 2016’an êvarî saet di 18:30’yan de, li Enqerê li kolana Merasim li hember konvoyeke artêşa TC ya faşîst, di çalakiya tolhildanê ya fedayî de ku wekî TAK me pêk aniye de, bi sedan serbazên tirk ên faşîst hatine kuştin. Çalakî ji hêla şervanê tolhildanê yê fedayî, ji hêla lawê egîd ê gelê kurd Zinar Raperîn (Abdulbakî Somer) ve, bi teqandina maşîneke bombebarkirî pêk hatiye.

   Ev çalakî, ji bona tolgirtina mirovên me yên sivîl ên li jêrzemînên Cizirî bêparastin û birîndar bi hovîtî hatin qetilkirin, hatiye kirin. Bila herkes vê bizanibe ku, berpirsyarê vê, yên ku fermana şewitandina mirovên me yên birîndar dane bi xwe ne. Çeteyên Erdogan-AKP ên faşîst ku di şer de rêzikên şer nas nakin, bajêrên ku gelê me lê jiyan dikin hilweşandine, divê bizanibin ku wê ev agir wan jî bişewitîne.

   Me wekî TAK berî jî îlan kiribû; em ê hesabê her êrîşeke li dijî gelê kurd bipirsin. Em ê tola vê êşa ku bi gelê kurd didine jiyandin, qat bi qat ji wan bigirin.

Ji hemû dijminên gelê kurd re!

   Bedeleke dijmintiya gelê kurd heye. Ji sedî sed wê hesabê her êrîşên ku we kirine bê pirsîn. Hûn li tu derê û di tu wextî de, ne di bin ewlehiyê de ne. We çawa ku malên gelên me yên bêparastin di serserê wan de hilweşand, em ê jî biryargehên we di serserê we de hilweşînin. Di serî de dewleta faşist a TC-AKP û hemû şelaqên wan, divê her kes vê bizanibe ku; her êşa ku we bi gelê me daye jiyandin, em ê bi hezaran qatî bi we bidine jiyandin. Ew nokerên xayîn ku êşên mezin bi gelê me dane jiyandin û di her demên dîrokê de rûmet û şerefa xwe li ber deriyê Qesran firotine; hûn ê nikaribin ji edaleta TAK’ê birevin.

Ji hemû dostên gelê kurd re!

   Ji her demê bêtir, bi wêrekiyeke mezin li hember faşîzmê rabin ser piyan. Ji bona ku em dîktatoriya faşîst a Erdogan têk pêk bibin, em ji her demê bêtir bihêztir in. Wê şervanên TAK’ê, li her derê di dile dijmin de tirsê belavkirinê bidomîne.

Gelê Kurd!

   Bi hezaran salane li ser vê erdnîgariyê, li hember lêgerînên jiyaneke hevbeş û wekhev, bersiva ku hatiye dayîn her carê komkujî û qirkirin bûye. Welatê me veguheztin gorên tomarî. Em êdî di berbanga azadî û serxwebûnê de ne. Ev mafê te ye. Rabe ser piya û netirse! Bi hezaran Erdalên te, Derwêşên te û Zinarên te hene. Ew ji bona azadî û serxwebûna te, xwe ji fedakirinê re amade ne. Ciwanên kurd ên ku dixwazin di vê riya bi rûmet de bimeşin; di refên berxwedaniyê de ciyê xwe bigire.

Ji hemû mirovantiyê re!

   Îro li Kurdistanê gelê me, di bin êrîşên herî hov û bêehlaq ên dîktatoriya faşîst de ne. Her roj bi dehan mirovên me yên mahsûm ên bêparastin, ji hêla çeteyên faşîst ên Erdogan ve têne qetilkirin. Li hember şantajên Erdoganê Faşîst, li hember vî sûcê mirovantiyê bêdengmayîn, tê wateya hevkariya vê hovîtiyê.
Îro Erdogan û çeteyên wî, hewl didin vê çalakiya me cuda bidine teyisandin û berovajî bikin. Careke din derket holê ku, hewl didin bi derewan berxwedaniya gelê kurd terorîze bikin û bingeha komkujiyên nû biafrînin. Ji kêliya pêşîn çalakiyê kirin stûyê komên cuda û li hember destkeftiyên gele kurd ku bi bedelên mezin bidest xistine û nikaribûn bi destê DAÎŞ’ê jî vê bi dest bixin; dixwazin hêzên navnetewî bixapînin û wisa encam bi dest bixin. Me hetanî roja îro çi çalakî li dar xistibe, me lê xweyîtî kiriye. TAK ku rêxistina şer a gele kurd e, bi kapasîteya xwe ya şer, dikare her cure çalakî bi hêza xwe ya cewherî bike.

RÊHEVAL ZİNAR NEMİRE!
ŞEHÎD NAMİRİN
BİJÎ KURD Û KURDİSTAN!
BİJÎ SEROK APO!
BİJÎ TAK!

Rêheval Zinar Raperîn;

   Hevalê me Zinar Raperîn, di sala 1989’an de, di nav malbateke welatparêz de, li Gûrpinara Wanê hatiye dinê. Ji sala 2005’an ve, li gelek zemînên cuda ên têkoşînê de têkoşîn daye. Ji sala 2011’an pê ve jî, hevalê me di refên TAK’ê de, wekî fedayiyê Rêber Apo û gelê kurd, kedeke mezin daye. Bi mûtewazîbûn, sadebûn û fedekariya xwe, di nava TAK’ê de xwediyê sekneke pêşeng û mînak bû. Êrîşên li hember Serokatiya me û gelê me, di wî de hêrs û tolgirtineke mezin çêkiriye û li ser vê bingehê xwe ji peywirên xwe re amade kiriye. Îro jî bi vê çalakiya ku kiriye re jî, ji hemû dinyayê re da nişandan ku, çiqas lawekî egîdane û şervanek birûmet ê gelê kurd e.
Em cardin soza girêdaniya bîranînên wî nû dikin. Em ê di bin fermandariya wî de, ew ala têkoşînê ku dewrî me kir, hetanî ku mêtîngerên faşîst ên dagirker ji welatê xwe biqewitînin, em ê li her derê û di her demê de bilindkirinê berdewam bikin.

TOLHILDAN; bo dayîkên egîd ên ku li nava mal û kolanên xwe de hatine qetilkirin!
TOLHILDAN; bo pitikên kurd ên mahsûm ku di zik dayîka xwe de hatine qetilkirin!
TOLHILDAN; bo hemû mirovên kurd ku di jêrzemînan de bi hovîtî hatine qetilkirin û şewitandin!


RÊHEVAL ZINAR BÊMIRIN E!
ŞEHÎD NAMIRIN!
BIJÎ KURD Û KURDISTAN
BIJÎ SEROK APO!
BIJÎ TAK!
 

Teyrêbazên Azadiya Kurdistan (TAK)

19 - 02 - 2016

 

------------------------------

TO THE PRESS AND THE PUBLIC CONCERN


TAK Militants Hit Fascist Turkish State At Its Heart


  
At 17th February 2016, half past eighteen in the evening in Ankara, we hit the fascist Turkish Army’s convoy. In this action our militant ignited an explosion by a vehicle loaded with explosives. The attack resulted with at least hundreds dead members of the fascist Turkish Army.
This was a revenge for Kurds killed and burned in Cizre by the fascist Erdogan and his gang.

   We want to warn the public concern of the world and international powers!

   Our War Of Taking Revenge will go on against the fascist Turkish state. If you don’t want to be a part of the massacre on Kurdish people, then you should not support the policy of Erdogan`s fascist dictatorship.

   We warn all tourists who might plan to visit Turkey!

   Tourism is one of the important sources feeding the dirty and special war, so it is a major target we aim to destroy. We warn the foreign and native tourists not go to the touristic areas in Turkey. We are not responsible for who will die in the attacks targeting those areas. Turkey is not able (and will never be) to save you and its own people.

DOWN WITH THE FASCIST TURKISH STATE!
LONG LIVE OUR LEADER ABDULLAH OCALAN!
LONG LIVE THE KURDS and KURDISTAN!
LONG LIVE Teyrê Bazên Azadiya Kurdistan TAK!
 

Teyrêbazên Azadiya Kurdistan (TAK)

19 - 02 - 2016

**********************************

 

Zinar RAPERİN Arkadaşımızın Fedai Eylem Raporudur : 

  FEDAİ EYLEM RAPORUMDUR

  Kod ismim Zınar Raperin. Daha önceki ismim Abdulbaki Sömer. 10.01.1989 tarihinde doğdum. Van’ın Gürpınar ilçesine bağlı olan, Çiyayé Reşké olarak da bilinen Tüzek köyündenim.

  1994-1995 yıllarında faşist Türk ordusunun köylere yönelik yaptığı karabasanı andıran operasyonlarından sonra bu yıllarda bizim köyümüz de boşaltıldı. Çatışmaların en yoğun yaşandığı bu süreçlerde, “Ya korucu olursunuz ya da köyleri terk edeceksiniz” denilerek, yurtsever olan tüm köylerimiz yakılıp yıkıldıktan sonra şehirlere sürüklendik. Hiçbir etnik-kültürel yapıyı, dinî inançları tanımayan şehir hapishanelerine kapatıldık. Beş yaşından sonra okul okumaya başladım. Türkçeyi bilmediğimden, ilk iki-üç yılım Türkçeyi çatpat öğrenmekle geçti. Ondan sonraki birkaç yılda sözüm ona bu sisteme ayak uydurmaya çalışıyordum. İlkin merakım ve okula gitme isteğim olduğundan, başta dayatmalarım sonucu okula başladım. Daha sonra bir yandan Türkçeyi geç sökmemden dolayı derslerde geride kaldığımdan, diğer yandan kimi öğretmenlerime karşı olan muhafazakarlığım nedeniyle yediğim dayaklar sonucunda okula gitme gibi bir arzu ve istemim de kalmamıştı. Her ne kadar ondan sonra okula devam ettiysem de bir şeyler olma iddiasıyla devam etmedim. Bu durum bende sisteme karşı ilk kırılma noktasıydı. Yaşadığım bu kırılmadan sonra okul okuyarak bir şeyler olma hayalleri ve arayışı benim için bitmişti, ama aile okumamı çok istiyordu. Bu süreç lise biri bitirdikten sonra benim için sona ermişti.

  Aile köydeyken köyün en zengin ailelerinden biri iken, şehre geldikten sonra denizden çıkmış balığa dönmüş gibiydi. Başta ekonomik olmak üzere sosyal, kültürel ve yaşamı kapsayan diğer tüm alanlarda her geçen gün daha çok kan kaybediyordu. Kaybedilen ise değerlerdi ve özünde daha çok bir kimlik gerçeğiydi. Köydeyken her ne kadar tam anlamıyla özgür olunmasa ve geri geleneksel feodal bir yaşam olsa da, hiç olmazsa kültürel olarak halen yaşanan güçlü bir yaşam tarzına sahiptiler. Kapitalist modernitenin yarattığı ulus-devlet şehirlerinde geçen her dakika ve saniyede kimlik olarak yutan canavarların içine atılmıştık. Böylesi bir gerçeklik karşısında kültürü, dili yasaklanmış olarak kendi yaşamını uzun süre devam ettirmek ne kadar imkan dahilinde olabilir? Sana dayatılanlar karşısında her ne kadar direnmeye çalışsan da, sonuçta kapana kısılmış bir Kürdistan gerçekliği içinde hiç etkilenmemek neredeyse imkansız hale geliyordu. Öğrendiğim o ilk Türkçe kelimeler bile sistemin çoktan zehirlediği anlamına geliyordu. Şu an bu satırları yazarken bile anadilim olan Kürtçeyle yazamıyor olmam, çok küçük yaşlardayken aldığımız o şerbet gibi gelen zehrin halen nasıl da yıllarca etkisini gösterdiğinin en iyi örneklerinden birisidir.

  Sistemin yoğun asimilasyon politikalarına rağmen, aile ve yaşadığımız çevre itibariyle yurtseverlik duygularını en önde yaşayan bir ortam içinde büyüdüm. Van’ın yurtseverliğiyle de bilinen Hacıbekir Mahallesi'nden, yani hemen hemen tüm önemli günlerde eylemlerin en yoğun olduğu bir ortamdan geldim. Çevrenin hemen hemen tümünde Ertoşilere bağlı olan aşiretler yaşamaktadır. Ben de Ertoşilere bağlı Mamxuri aşiretindenim. Her ne kadar sistem gerçekliği içinde debelenen bir gerçekliğimiz, geri geleneksel yanların ağır bastığı bir toplumsal ortam olsa da, kültürel değerlerini bir bütün olarak yitirmiş bir ortam da değildir. Aynı zamanda direnişçi özelliklerin de halen en yoğun yaşandığı yerlerden birisidir. Dinî ve feodal yapının yoğun yaşandığı bir aile ve çevre içinde büyüdüm.

  Mücadeleyle tanışmam 2003-2004 yıllarında gerçekleşti. Devlet yakıp yıktığı o güzel köylerimize, sözümona ‘Köye Dönüş Projesi’ adı altında yaz aylarında geçici olarak gidip gelmelere izin vermişti. Bire bir arkadaşlarla tanıştıktan bir yıl sonra, yani 2004 sonunda Özgürlük Hareketine katılma kararı aldım. Aileme, harekete katılıp kendi askerliğime gideceğimi söylüyordum. Ama genç olduğumdan dolayı onlar benden böyle bir şey beklemiyorlardı. Aileden gizli bir şekilde o yılın baharında arkadaşlarla birlikte bir randevu ayarladık. Fakat arkadaşlar randevuya gelmeyince, o yılın sonbaharında tekrardan şehre gitmek zorunda kaldım. Her ne kadar şehirde de katılmak için bazı arayışlar içine girmiş olsam da bunlar sonuç vermemişti. Ben oradaki gençlik çalışmaları üzerinden gerillaya katılma çabası içindeyken, gençlik de beni oradaki çalışmalara katmaya çalışıyordu. Bu çalışmalar istem ve arzularıma göre olmayınca, gittiğim o bir-iki toplantıdan sonra bir daha da oraya gitmedim.

  Tekrardan 2005’te köye dönüşümüzden sonra kırsal üzerinden katılım gerçekleştirdim. Harekete katılırken artık 16 yaşıma basmıştım. Katılımımdaki en önemli neden, arkadaşların yaşamıydı. Hareketi yakından tanıyan bilinçli bir katılımdan çok, duygusal yanı ağır basan bir katılım söz konusuydu. 1994-1995 yılının kış ayında 49 arkadaşın şehit düştükleri yerde halen onlara ait birçok ayakkabı ve şutik parçalarının bulunduğu kamp yerlerini görmek, yine ondan sonraki yıllarda şehit düşmüş yoldaşlara ait olan, hayvanlar tarafından çıkarılan kemik parçalarını kendi ellerimle toplayıp tekrardan gömerken hissettiklerim ve yine son olarak tanıyıp çok etkilendiğim Raperin arkadaşın yanındaki 7 arkadaşıyla birlikte, 2005 yılında Çiyayé Reşké’de on bin askerle düzenlenen operasyonda gözlerimizin önünde katledilmesi katılım konusundaki iddia ve kararlılığımı katbekat arttıran en önemli nedenlerdi.

  Bir süre arkadaşları göremeyince bu defa da ben arkadaşları aramaya çıkmıştım. Çünkü en çok sevdiğim ve değer verdiğim Heval Raperin de şehit düştükten sonra, yaşadığım ortamda geçen her dakika benim için işkence gibi geliyordu. Bu olay benim üzerimde çok büyük bir etkiye neden olmuştu. Onun için de bir an önce katılıp kendimi bu durumdan kurtarmak istiyordum. Kendi kendime, artık geriye dönmeme temelinde bu yolda yürüyeceğime ant içmiştim. 2005 yılı (05.08.2005) sonbaharında Çiyayé Reşké üzerinden katılım gerçekleştirdim.

  Mücadele içinde yaşam sevincimi arttıran anlamlı ve güzel anları yaşadıkça içim içime sığmıyor, gücüme güç, moralime moral ekleniyor, heyecanlı an'lar yaratıyordu kendisiyle. Yaşam denen olgunun, iyi ve güzel denen şeylerin çok paranın olduğu maddi olarak biçimlenmiş yerlerde olmadığını, iki insan arasındaki dürüst yoldaşlıkta olduğunu, en güzel insani duygularda gizli olduğunu her geçen gün biraz daha iyi anlayarak bundan büyük bir heyecan ve mutluluk duyacaktım. İşte ilk süreçlerde çok bilinçli olmasam da beni yürütecek güç bu duygu ve düşüncelerdi. Yaşamda buna anlam yükledikçe, yaşadığım tüm zorlamaları zevkle karşılamak, her geçen gün daha iyi yeryüzüne çıkan hakikatin ta kendisi oluyordu.

  2005 yılını 2006 yılına bağlayan ve çok çetin geçen kış sürecinde yeni şervanlar eğitimini gördük. O çok yeni olan halimizle bile, dondurucu soğuğa rağmen, bizi bir metreyi aşan karın üzerinde mangaları ısıtmak için ağaçlara gitme seferlerinde tek bir of çekmeden büyük bir heyecan ve aşkla zorlukları göğüslemeye götüren şey neydi? Bu soruya cevap verecek, açıklayacak güçte ve nitelikte değildik. Ama duygusal yanı ağır basan bu süreçteki katılımın gizemi yaşamdaki güçlü hakikatten ileri geliyordu. Özgür yaşamdan pay kaptıkça, bu güzel ve anlamlı yaşamın heyecanını yaşadıkça, özgür yaşamın binlerce şehidimizin yaşamında gizli olduğunun her geçen gün daha fazla farkına varacaktım. Yüzümü bu hakikatlere çevirdikçe, bu manevi değerlerimizden daha fazla güç alarak daha bilinçli bir yol yürüyüşünü sürdürecektim. Yaşamı bu temelde ele aldıkça, yaşamın daha özgür ve güzel aktığını daha yakından görecektim.

  Başkan APO’nun yaşamının böyle olması, senin de böyle bir yaşamın içinde olman, böyle bir yaşamın sahibi olduğun anlamına gelmez. Ortaya çıkan bu değerlere değer kattıkça, sen de bu hakikatte bir pay sahibi olabilirsin. İlke, ölçü ve militanlık özelliklerinde kendini erittikçe, bir nebze de olsa bir adım daha Başkan gerçeğinin ve onun yaratmış olduğu değerlerin bir parçası olabilir, yaşam ve mücadeleye büyük bir heyecan ve aşkla katıldıkça bu yol yürüyüşünde yer alabilirsin. İdeolojik olarak güçlendikçe, anlam gücünde derinleştikçe, yoğunlaşmalarımda daha sade kimi yol ve yöntemleri kullandıkça biraz daha gerçeğe yakın sonuçlar açığa çıkarır ve bundan moral de alırsın.

  Geriye dönüp baktığımda, zaman zaman yanlış yoğunlaşma tarzını yaşadığım ve kullandığım yol ve yöntemlerin sonuç almadığı doğruydu. Bu sonuçlara varmamın nedeni, daha önce yapılan yanlış yoğunlaşma tarzı üzerine inşa edilmiş olmasıydı. Tam da bu noktada Başkan APO’nun kullandığı “Gerçek bütündür” deyişiyle bir kez daha yüzleşiyordum. Belki de başta nefs savaşımında, kimi konularda fazla yüklenmeseydim daha sonra bazı sonuçları elde edemeyeceğim de bir gerçeklikti. Bunları belirtirken kendimi aştığımı kastetmiyorum. Zorlanmadan anlamlı bir değer ortaya çıkmaz. Zaten devrimciliğin temelinde bir zorlanma durumu varsa ya da böyle bir şeyi zorunlu kılıyorsa, o zaman zorlanmadan tek bir çakıl taşının bile kazanılamayacağı da açıktır.

  Geri geleneksel ölçü ve özelliklerin en yoğun yaşandığı bir toplumsal gerçeklikten geliyor olmamız, bunun mücadelenin ilke, ölçü ve özellikleriyle birçok konuda çelişmesi, her an ama sürekli bir savaşımı ve bir iç hesaplaşmayı gerektiriyor. Nefs savaşımındaki zorlanmalar da gerçek anlamda böylesi çelişkili bir gerçeklikten ileri geliyordu. Eskinin geri geleneksel yönleri ile Başkan gerçeği ve onun militanlığının arayışı içinde olmak isteyen birisi için, her iki gerçekliğin ret ve kabul ölçülerinin uyuşmaması ya sürekli kendisiyle bir kavgayı getirecek, ya da diğer tarafta duran geri geleneksel ölçüler kişilikte her geçen gün kendisini biraz daha hakim kılmaya çalışacaktı.

  Özgürlükten, güzellikten ve iyilikten yana ölçüler daha baskın geldikçe diğer tarafta duran geri geleneksel ve kölelikten yana olan yaşam tarzı zayıflayacak, böylece yaşam ve mücadelenin her alanında öne çıkacak olan Başkan çizgisi olacaktır. Yaşam diyalektiğinde de böyle değil midir? İyiliğin, güzelliğin yoğun yaşandığı bir yerde kötülükler kol gezmez ya da kötülükler ve çirkinliklerin yoğun yaşandığı bir yerde de iyinin, doğrunun ve güzelliklerin yaşamasına kolay kolay izin verilmez. Bu iki olgunun arasında hangisinin hakim kılınıp yaşanacağı ise iki taraf arasındaki mücadelede gizlidir.

  İşte tam da bu noktada en büyük zaaflarımızdan biri olduğuna inandığım gerçeklik açığa çıkıyor. Geriye dönüp baktığımda yoğunlaşmalarımda en güçlü olduğu zamanların yaşama en güçlü katıldığım zamanlar olduğunu görüyorum. Yaşama katılırken kimi zaman moralli kimi zaman moralsizsek, kimi zaman iyi katılıyor, bazen de tersini yaşıyorsak, bunun nedeninin yoğunlaşmalarımızın sürekliliğini koruyamamasından ileri geldiğini düşünüyorum. Bu gerçeği her zamankinden daha iyi gördüğüme inanıyorum.

  Toplumda kullanılan bir deyim vardır: “Duran su kokar” derler. Bizim de eğer adına mücadele ettiğimiz Başkan APO gerçeği karşısında, onun izinde yürüme gibi bir iddia ve kararlılığımız varsa, o zaman kendimizi bu yolda sürekli akıp durmayan bir nehir gibi sürekli akmayı gerçekleştirecek yeteneğe ve güce getirmekten başka bir yolumuz yoktur. Durdukça bozulup giden su gibi olmak istemiyorsak, sürekli gürleşip akma gücünü yaratmak zorundayız. Eğer gerçek anlamda bir katılımdan söz edeceksek, gerçekleşen bu katılım yeni bir kimlik kazanmanın adı olmalıdır. Başkan APO ve binlerce şehidimizin büyük emek, çaba ve kahramanlıklarıyla yaratılan bu kimlik gerçekliğine katılmak ve yürümek, yeni zamanlarda bu kimlik gerçeğini kazanmak istiyorsak, dur durak bilmeyen zamanın akışı gibi hareket ederek, bu akışa ve harekete uyum sağlamaktan başka bir yolumuzun olmadığını daha iyi görebiliriz.

  Bu hakikatleri gördükçe, yaşamda ve mücadelede olan iddia ve kararlılığımın her geçen gün daha fazla arttığını söyleyebilirim. Bu akış gerçeğine uyum sağlamak, öyle sıradan yürüyüşlerle gerçekleşecek bir olgu değildir. Büyük bir iddia ve kararlılığı olmayan kişiliklerin uzun süre mücadelede yürüyemedikleri bir gerçektir. Yürüseler bile bunların er ya da geç mücadeleden kopacakları ya da fiziki olarak varlıklarını hissettirseler de ruhen koptukları ortadadır. Onun için sürekli bu hareketin akışıyla uyum sağlamak, yeniden doğup bir kimlik sahibi olmak istiyorsak, kendimizi sürekli yenileyerek yürümekten başka bir yolumuzun olmadığına inanıyorum.

  Özgür yaşam diyalektiğinin kendisi de böyle değil midir? Özgürleştikçe yücelecek, yüceldikçe sonu olmayacak kadar özgürleşeceksin! Bu gerçeğin peşinden koşup özgür yaşama büyük bir aşk ve tutkuyla sarılarak kimlik kazanacaksak, vicdanlarımızı ve yüreklerimizi her zamankinden daha büyük ayaklandırmaktan başka yolumuzun olmadığı açık bir gerçekliktir. Başkan APO ve binlerce şehidimizin yaratmış olduğu hakikatte kendi gerçeğimizi çözümledikçe, yeniden dünyaya geldiğimizi her geçen gün daha iyi gördüm. Bu hakikatleri görüp her birine birden çok anlam yüklüyoruz.

  Tüm bu gerçekleri kime ya da kimlere borçlu olduğumuz konusu önem taşımaktadır. Başta Kürtler olmak üzere tüm insanlık adına yaratılan tüm bu değerler kendiliğinden yaratılmadığına göre, tüm hakikatlerin gerçek yaratıcılarına bağlı olduğumuz kesindir. Bizim onlarsız yaşayamayacağı ortadadır. Bu hakikatler bizi var ederken, biz onların izlediği çizgide yürüdükçe onlar da ölümsüzleşip hep var olacaklar. Bu gerçekliklerin her birimize ağır bir sorumluluk yüklediği ortadadır. Bu sorumluluktan kaçmak gözü kör olmak demektir. Bizde sorumluluklarını yerine getirdiğin kadar bir anlama sahip olabilirsin.

  Her geçen gün bu gerçeklerin farkına vardıkça duruşumun ne anlama geldiği ve bundan sonra ne yapmam gerektiği üzerine yoğunlaşıyordum. Bu hareketin içindeki bir birey olarak da benim üzerime düşen sorumluluğun ne kadar ağır olduğunun biraz daha farkına varıyor ve ona göre arayışlar içine giriyordum. Bu gerçekliklerle yüzleştikçe, pratikte yapılması gerekenlerin de buna göre olması gerektiği açığa çıkıyordu.

  Başta Şehit Zilan olmak üzere Eriş, Andok, Harun, Erdal, Botan ve en son Welat ve Şiyar arkadaşların ve daha adını anmadığım birçok arkadaşın çizgisinde, onlara layık ilkeli bir pratik ve yaşam tarzını her an vicdanında ve yüreğinde iliklerine kadar hissetmedikçe, tüm şehitlerimizin izinde doğru bir yol yürüyüşü yapılamayacağı kesindir. Şehitlerimizin de bize yüklediği ağır sorumluluklar karşısında, kesinlikle başarılı pratiklerden başka hiçbir yolla ve hiçbir şekilde boyun borcumuzu ödeyemeyiz. Bizler şehitler gerçeğine layık oldukça, onlar göklerde sürekli yanan bir meşale gibi yürek ve beyinlerimize ışık olacaklar.

  Başkan ve şehitler gerçeğine bağlı kaldıkça hiçbir güç seni geriye çekmez. Ne kadar zorlanırsan zorlan, kendini en zayıf hissettiğin anda bile, bu gerçeklik karşısında kendi vicdan dünyanla baş başa kaldıkça, seni eskisinden katbekat daha güçlü bir şekilde yürütür. Mücadelemiz özgür insan paradigmasında büyük düşünce, fikir ve felsefenin sahibi olduğu kadar, bir o kadar ve hatta daha fazlası aynı zamanda bir vicdan hareketidir. Onun için de en çok zorlandığım anlarda bile, kendi vicdanımla baş başa kaldığımda bunun gücüme güç kattığına, doğrudan şaşırtmayan en önemli bir insani duygu olduğuna inanıyorum.

  Mücadeledeki ilk günümden bu yana olan yürüyüşümde iddia ve karar konusunda en ufak bir tereddüt yaşamadım. Yürüyüşümde kimi zaman güçlü kimi zaman yetersiz bir katılımın sahibi olmuşsam da, inandığım ve bağlandığım davadan ruhen hiçbir zaman kopmadım. Vicdanım ve yüreğimdeki gerçeklerle yüzleştikçe, iyilik ve güzellikten yana olan yanımı her zaman daha güçlü tuttum. Bu mücadeledeki bir insan, daha önceki yaşamı ve kimliği ne olursa olsun, kendisini hep diri ve doğru bir yol yürüyüşçüsü yapmak istiyorsa, yaşadığı zorlanmalar hangi düzeyde olursa olsun, eğer Başkan ve şehitler gerçeğine biraz olsun bağlılığı ve Onun izinde yürüme gibi bir iddiası varsa, en çok zorlandığı anda bile kendi vicdanıyla baş başa kaldığında, bu duygu bile tek başına onu doğru yola sevk etmeye yeterlidir. Yeter ki davanın doğruluğuna ve bu uğurda yapılacak her şeyin değerli olduğuna inansın. Bu yaklaşım bile bizi her zamankinden daha güçlü bir irade gerçekliğine kavuşturacaktır. Dürüstçe yürümek isteyen herkesin mutlaka tutunacağı sağlam bir dalı vardır. Yeter ki büyük bir iddia ve kararlılıkla her zamankinden daha güçlü yürek ve beyinlerimize daha fazla yüklenelim.

  Evrende ve dünyada hiçbir şey “Ol!” deyince olmuyor. Bunun için de başta Başkan APO’nun fiziki özgürlüğü olmak üzere, büyük Kürdistan Devrimini gerçekleştirmek nefs mücadelemizden başarıyla çıktığımız oranda mümkündür. Bu bilinçle yaşadıkça devrime her zamankinden daha yakın bir dönemi yaşıyoruz. Yarınların Özgür Kürdistan’ına ve Başkan APO’nun özgürlüğüne ulaştığımız düzeyde şehitlerimize layık olabilir, görev ve sorumluluklarımızı ve onlara bağlılığımızın gereklerini yerine getirmiş oluruz. Başkan APO ile birlikte bizi biz yaparak abideleşen ve ismini sayamadığım binlerce kahraman şehidimizin direniş kültürü ile bu günlere geldik. Onların her biri kendi başına birer efsanedir ve Onlar binlerce romana konu olabilecek kahramanlıkları sergilediler. Onlar tarihte insanlığa hep ışık olacak gerçek kahramanlardır.

  Yine Başkan APO ve bizi biz yapan en temel harcı direniş kültürümüzdür. Kazanılmış tüm değerler bu direniş çizgisiyle kazanıldı. Bundan sonra zafere de bu direnişçi ruhla aynı çizgi üzerinden gideceğimiz kesindir. Bu anlamda benim de bundan sonra zafere olan inancım her zamankinden daha güçlü ve tamdır. Bu direniş kültürüyle kölelikten yana geri geleneksel ölçü ve özelliklere karşı direnmek, savaşta direnmek, en zorlu koşullarda direnmek, kısacası yaşam ve mücadelenin her alanında direnmek, direnmek, direnmek... Bizi bu günlere getiren ve bundan sonra da özgür yarınlarla buluşturacak olan bu direniş kültürünü yükseltmekten başka bir çaremiz yoktur. Büyük zindan direnişçilerimiz, “Teslimiyet ihanete, direniş ise zafere götürür!” dediler. Aynı direnişin başka bir önderi olan Mazlum Doğan arkadaş da “Direnmek yaşamaktır!” dedi. Ve Onlar feda ettiler kendilerini özgür yarınlar için. Bu gerçeklikten yola çıkarak mücadelemizde bu ‘öz’ denen fedailiği kendimizde özümseyip benimsedikçe yürüme iradesini gösterebilir, onun bir üyesi olma yolunda bir aday olabiliriz. Biliyorum, Başkan APO, bu yolda kendini adamış binlerce şehidimizin direniş kültürünü ve yaşamımızı ne kadar anlatmaya çalışsam da, anlatacaklarım bir çekirdek kabuğunun içini doldurmayacak kadar az olacaktır. Ama bu gerçekleri her yerde ve her fırsatta anlatmak da bizim boynumuzun borcudur.

  KADIN ARKADAŞLARA!

   Uygarlık, çıkışından bu yana toplumun bir bütününü kapsayan, ama en çok da kadın üzerinde büyük zulme, hakarete, talana ve kısacası her türlü sömürüye dayalı bir sistemi açığa çıkardı. Kadın eksenli yaşanan toplumsallığın değerlerini gasp edip, kadın şahsında var olan toplumsallığın öz dinamikleri adına ne varsa hepsini daha fazla kölelik zincirlerine vurdu. Uygarlığın çıkışından en son temsilcileri olan kapitalist modernite dönemine kadar, toplumsal değerleri daha fazla gasp etmek istedikçe her zamankinden katbekat azgınlaşmış bir ruh haliyle öncelikle kadına, hem de en iğrenç sömürü tarzını esas alarak her türlü zulmü yapmayı hak gördüler. İnsanlık ilk defa bu kadar kendi toplumsal değerlerinin yaratıcı gücü olan kadına karşı nankörleşip hainleşti. Erkek egemenlikli zihniyet tüm toplumsallığı hedef haline getirmiştir. Bunun için de onun kahrını, zulmünü, işkencesini, bu anlamdaki tüm acıları en çok çeken yine kadın oluyor. Kadına bu kadar gaddarca yönelmenin temelinde ise, kadının toplumsallığın öz dinamiklerini yaşatmasından ve öncülük rolünden ileri geliyor. Toplumsal dinamikler zayıfladıkça, toplumsal değer adına ne varsa ancak ondan sonra gasp edilir.

  Uygarlığın çıkışından bu yana, erkek egemenlikli zihniyetin kadın gerçeği üzerine çökmüş bu kara bulutlar ilk defa Başkan APO’nun çıkışıyla birlikte dağıtıldı. Gelmiş geçmiş tüm başkaldırı ve devrimlerin hiçbirinde, Başkan APO’nunki ile kıyaslanabilecek kadar kadın sorununa yönelinmemiştir. Başkan APO ile birlikte, ilk defa bu kadar kadın üzerine çökmüş kara bulutları dağıtan bir devrimci önder ve hareketine rastlanmıştır. Başkan APO, çıkışıyla birlikte ilk defa “Özgür kadın ve erkek kimdir, nasıl yaşar” gerçeğini ve kimliğini hepimiz için en açık haliyle ortaya koydu. Buna göre yaşamak için, bunun ilke, ölçü ve özelliklerini ve hangi temelde olması gerektiğini de ortaya koydu. Hangi yaşam tarzının köleliğe, hangisinin özgürlüğe götürdüğünü en sade haliyle herkesin anlayabileceği şekilde gözler önüne serdi. Bundan sonrası ise, bizim bu konudaki aşma iddia ve kararlığımızın belirleyeceği bir şeydir.

  Beş bin yıllık erkek egemenlikli zihniyetin ürünü olan yaşadığımız toplumsal gerçeklikten, ben de yeteri düzeyde nasibini almış biriyim. Bu konuda kendimi tümüyle aşmış olduğumu söylesem yalan olur. Fakat yaşadığım bu gerçeği de hiçbir zaman olduğu gibi kabul etmedim. Kendim için her zaman esas aldığım yaklaşım, kölelikten yana kötü, çirkin tüm ölçü ve özelliklere karşı, sürekli özgürlükten yana olan iyi, doğru ve güzel tüm ilke, ölçü ve özellikleri daha güçlü tutarak kendi tarafımı belirlemeye çalışan bir mücadele gerçeğini esas aldım. Eğer bu konuda benden kaynaklı, herhangi bir kadın arkadaşın mücadelesine olumsuz bir etkide bulunmuşsam o yoldaşlardan özrümü istiyorum.

   Şehit düşen birçok değerli kadın arkadaş tanıdım. Mücadelenin en yoğun ve şiddetli geçen alanlarında bile gözünü kırpmadan düşmana karşı çatışa çatışa kahramanca şehit düşen birçok arkadaş oldu. Onlar büyük bir güç ve moral aldığım en değerli yoldaşlarımızdı. Onlar her zaman yüreklerimize ve beyinlerimize ışık tutarak bizi zafere taşıyacak en büyük öncülerimiz olacaktır. Şehitlere olan gerçek bağlılığımızı, özlemleri olan Özgür Kürdistan ve onun önderi olan Başkan APO’yu İmralı’dan çıkarmakla göstermemiz mümkündür. Onların taşıdığı özgürlük bayrağını bundan sonra bizim de zaferle taçlandırmamız boynumuzun borcudur. Bu temelde tüm yoldaşlara özgürlük mücadelesinde başarılar dileyerek, en içten sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.

  İÇİNDE BULUNDUĞUMUZ DÖNEM VE SÜREÇ Ortadoğu’da en iğrenç menfaatleri uğruna, ulus-devlet saptırmasıyla ulus, ırk, din ve mezhep ayrımlarıyla tüm kimlikleri birbirine düşman ettiren kapitalist modernitenin sistem gerçeği, Ortadoğu’yu büyük bir kültürel soykırıma uğratarak Üçüncü Dünya Savaşını başlatmıştır. Bu sistemle Ortadoğu’yu kan banyosuna çevirmiştir. İnsanlık adına en ufak bir ilke ve çıkar gütmeyen bu sistem, tüm Ortadoğu’yu büyük bir kriz ve kaosa sürüklemiştir. Bu da Ortadoğu’daki güç dengelerinin alt üst olmasına neden olmuştur.

  Olumsuz etkileri olduğu kadar, süreç biz Kürtler için de büyük ve tarihi bir fırsat tanımaktadır. Her zamankinden daha fazla yüklenir, görev ve sorumluluklarımızı en iyi şekilde yerine getirirsek, bu süreci zaferle taçlandırabiliriz. Bunun sunduğu olanaklardan ve açığa çıkan ortamdan dolayı her zamankinden daha fazla başarıya yakınız. Türkiye, dış güçlerden aldığı destekler bakımından en zayıf dönemini yaşarken, biz ise Bakuré Kurdistan başta olma üzere Rojhilat ve Güney’de, Rojava’da yaşanan devrimden büyük bir güç ve ilham almaktayız. Büyük Kürdistan Devrimine olan inanç, iddia ve kararlılık gibi konularda en güçlü dönemimizi yaşamaktayız. Bu anlamda her zamankinden daha fazla Başkan APO ve Onun özlemi olan özgür Kürdistan’a yakınız. Var olan bu iddia ve kararlılık önümüzdeki bu sürece yüklendikçe, zaferin çok uzakta değil hemen yanı başımızda durduğu bir gerçektir. Bunun için her zamankinden daha fazla elimizi taşın altına koyarak, beyin ve vicdanlarımıza buna göre her zamankinden daha fazla yüklenmek durumundayız. Belli ki bedeli de ağır olacak bu süreçte kırk yıllık mücadelede geldiğimiz en önemli süreçleri yaşıyoruz. Bu temelde üzerimize düşen görev ve sorumluluklarımızı başarıyla yerine getirdikçe, amansızca yürütülen bu mücadeleyi zaferle taçlandırmamız mümkündür. Yeter ki attığımız her adımı tereddütsüzce atalım ve üzerine yürüyelim. Yeter ki aldığımız her karara büyük bir iddia ve kararlılıkla sonuna kadar bağlı olmayı bilelim.

  Gerçekleşecek bu devrimin, büyük bir fedakarlık ve bedeller isteyeceği kesindir. Bundan dolayı bu yolda dökülecek her damla ter bile büyük bir anlam ifade edecektir. Yeni, bir kaç gün katılmış arkadaştan en eski arkadaşa, toplumda 7 yaşındaki bir çocuktan 70 yaşına basmış bir ihtiyara kadar herkesin ama herkesin kendisinden bir şeyler katabileceği, yeni ve her zamankinden daha büyük bir özgürlük mücadelesini başlatmış durumdayız. Bunun için de aldığımız her görevin nasıl hayati bir anlam taşıdığı açıktır.

  Başkanımızın İmralı Cezaevinde geçen her saniye ve dakikasının bir işkence sistemi haline getirilmesine, her gün özgürlükleri için haykıran annelerimiz ve çocuklarımızın en alçakça şekilde katledilmesine, özgürlük mücadelesi adına ne varsa hepsine en pervasız bir şekilde saldırılmasına ve yine biz Kürtlerin kutsalları olan şehitliklerimizin yerle bir edilmesine karşı artık daha fazla tahammül edecek sabrımız kalmamıştır. Türkiye devletinin faşist güruhuna, çetelerine karşı hak ettikleri cevabı mücadelemizi yükselterek onlara fazlasıyla ödeteceğimiz bir süreçten geçmekteyiz. Kürdistan yakılıp yıkılırken, taş üstünde taş bırakılmazken, bunları bize karşı yapanların öyle rahat yaşamalarına izin vermeyeceğiz. Türkiye’de yaşayan namuslu ve şerefli her Kürt, bize reva görülmeyen özgür yaşam nedeniyle sergilenen bu vahşet karşısında, biraz olsun vicdanı varsa, bizim de onlara yaşamı haram etmemiz gerektiğini bilmelidir. En değerli annelerimiz ve çocuklarımız her gün vurulurken, “Bunlar bizim huzurumuzu bozuyor” diyebilen Türkiye’de yaşayan faşistlere karşı biz de onlara yaşamı haram etmeli, onların korkulu rüyaları haline gelmeliyiz.

  Bu süreçte Kürdistan en ağır saldırılar altındayken, bu günlerde şeref ve namusumuza sahip çıkmayacaksak hangi gün kendimize sahip çıkacağız? Yaşamı bize işkence haline getirenlere karşı biz de yaşamı onlar için işkence haline getirmeliyiz. Onlarca defa uzattığımız barış ve kardeşlik elini, her seferinde elinin tersiyle itenlere karşı bizler de özgür yaşamı tek başımıza inşa edinceye kadar direnecek, bunlara karşı acımasızlığımızı her fırsatta ve nefeste gösterecek kadar güçlüyüz. Kürdistan, “Kazılan hendeklerin içine gömüleceksiniz” diyenlerin mezarı haline gelecektir. Vurulan her çocuğumuzun hesabını sorarak, misliyle buna karşılık vermekten asla çekinmeyeceğiz. Kazanacak olan ise özgür yarınların çocukları olacaktır.

  DEĞERLİ YOLDAŞLARA!

  Kürdistan tarihinde ilk defa Başkan APO ve onun yaratmış olduğu Hareketle birlikte bu kadar derli toplu ve aynı zamanda tüm insanlık adına umut ışığı olan mücadele içinde kendi öz kimliğimizi bulduk. Bizler özgür yarınların Kürdistan’ı ve dünyasında yaşamak için, yeniden dünyaya gelmiş gibi her birimiz kendimize yeni bir isim alarak yeni bir yola girmeye karar almış olan bir insan topluluğuyuz. Bu yola girerken eskinin geri geleneksel özellikleri ve kölelik adına ne varsa hepsini reddetme temelinde mücadeleye katılmaya karar kılanlardan oluşan en değerli topluluğuz.

  Eskiden bulunduğumuz ortam ve yaşam koşullarını reddedip yeni bir yaşam ve onun yüklediği ağır sorumlulukları da daha baştan katılırken kabul eden, yeni özgür yaşama da bu temelde talip olan insanlarız. Girdiğimiz bu yolda büyük acıları göze alarak katılan yoldaşlar topluluğuyuz. Bu özgür yaşamın yaratıcısı olan Başkan APO, bu yol yürüyüşünde iddialı ve kararlı olan herkes için, özgür yaşam nedir, nasıl olmalı, bunun ilke, ölçü ve özellikleri nasıl olmalı ve buna ulaşmak için de nasıl bir arayış ve çabanın sahibi olunursa bu hareketin değerli bir militanı olunacağı konusunda, çok net bir şekilde tüm yönleriyle ortaya koymuştur. Gerisi ortaya konulan çizginin gereklerine göre mücadele edilip edilmeyeceğine, kişinin kendisine yüklediği sorumluluk duygusu ile iddia ve kararlılığına bağlıdır.

  Hem böyle çetin bir mücadele alanına girmek hem de gereklerine göre davranmamak, Başkan ve şehitler gerçeğinden uzak, kendine göre bir devrimcilik anlayışı olur. Çizgi devrimciliğinin yani başaran militanlık ölçülerimizin uzağında bir devrimcilik anlayışı olur. Bu konuda kendimize karşı radikal bir tutum sergilemediğimiz sürece, Başkan APO’nun yarattığı özgür yaşam gerçeği içinde de asla eriyemeyiz. Her birimiz başta kendimize karşı her an, her saniye büyük bir nefs ve zihniyet savaşını süreklileştirmedikçe, er ya da geç yaşam gerçeklerine çarpılmaktan kendimizi kurtaramayız. Başkan APO, "Gerçekler öyle yamandır ki, döner dolaşır, yine bir gün mutlaka karşınıza çıkar" der. Onun için kendimizden kendi gerçeklerimizden kaçarak ya da bunlarla yüzleşmekten korkarak asla ama asla çizginin gerektirdiği gibi bir militan gerçekliğini ortaya çıkaramayız. Onun için de en çok ihtiyaç duyduğumuz ve bu temelde bizi başarı ve zafere taşıyacak olan, adına mücadele ettiğimiz Başkan gerçeğinin ne kadar yakınında veya uzağında olduğumuzu aldığımız her nefes alışverişimizde yeniden yeniden sorguladıkça ancak başarı ve zafere yürüyebiliriz.

  İçinde bulunduğumuz bu tarihi sürecin, her birimize yüklediği büyük görev ve sorumluluklar var. Gelmiş geçmiş tüm zamanların en büyük özgürlük umudu ve ışığı haline gelmiş olan Başkan APO'ya, Hareketimize ve halkımıza karşı en ağır saldırıların geliştiği bir süreçten geçerken, aynı zamanda büyük Kürdistan Devrimine de en çok yaklaştığımız bir döneme girdik. Onun için de bize karşı geliştirilen bu topyekûn savaşa karşı tarihe geçecek olan özgürlük direnişimizle her zamankinden daha fazla bu sürece yüklenmekten başka çaremiz yoktur. Bu konuda zafere olan inancım tamdır.

  Ben de bu temelde üzerime düşen görev ve sorumluluğumu yerine getirmek için her türlü fedakarlığı yapmaktan asla geri durmayacağım. Ben de yanan bu özgürlük ateşine bir kıvılcım büyüklüğünde dahi olsa katkı sunabilirsem, böylesi bir Harekette yer aldığım için ne mutlu bana derim. Ne mutlu bana derim yarınlarda özgür doğacak çocuklar için.

  Bugünlerde daha şimdiden devrimin ayak seslerinin çok yakın olmasının verdiği büyük heyecanla karşıladığımız Özgür Kürdistan’ın, kimilerine göre bir hayal olarak ele alınan bu gerçeğin hayal olmadığını, bunun bir gerçek olacağının ilk müjdesini başta Kürtler olmak üzere tüm dünya aleme ben vereyim. Başarıya kilitlenen binlerce şehidimizin özlemi olan Özgür Kürdistan’la gerçek buluşmaya, yani zafere sayılı günlerin kaldığı, zaferin her zamankinden daha fazla kapıya dayandığı bir döneme girdik. Yüksek bir duyarlılık ve bilinçle hareket ederek mücadeleye yaklaşırsak, zafer kesinlikle Başkan APO ve bizim olacaktır. Bu duygu ve düşüncelerle özgürlük mücadelemizde hepinize üstün başarılar dileyerek, en içten sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.

  BAŞKANA!

  Her şeyden önce size hitap etmek, sizin hem bizim hem de insanlık için nasıl bir anlam taşıdığınıza, hakikatinize ilişkin yazacağım birkaç cümlenin olsa olsa denizde bir anlam damlasından daha fazla olmayacağını bildiğim halde, yine de birkaç sözle de olsa dile getirmeyi daha anlamlı bulduğumdan yazıyorum.

  Hemen hemen yok olmanın eşiğine getirilmiş bir halk gerçekliğinin halen ölmediğini ispatlayarak, tarihine yakışır bir temelde özgür yaşaması gereken bir halk gerçekliğini elinden tutarak yüce bir düzeye getiren, yaratıcılarının en önde geleni, her şeyimizsin sen. Kendi kendini inkar edip yok sayan bir halk gerçekliğini yeniden ayaklandırarak halen ölmediğini ispatlamanın dünyanın en zor işi olduğuna inanıyorum. Kürdistan sadece dört parçaya bölünmekle kalmamış, içinde yaşayan her insanın kafası binlerce parçaya bölünmüş, ayrılmış bir hale getirilmişti. Böylesi bir insan ve halk gerçekliğini bir daha kendine sahip çıkacak bir düzeye getirmenin zorluklarını, ancak ve ancak bu gerçekliğin yaratıcısı olan Başkan APO bilir. Böylesine kendini ölüme yatıran bir halk gerçekliğinde, ayağa kaldırdıkça tekrardan yere düşecek kadar güçsüz bir insanı onun gerçek toplumsal değerleriyle yeniden buluşturarak irade haline getirmek öyle sıradan ele alınacak bir iş ve mücadele gerçeği değildir. Bunun için sadece kendi yaşamını feda etmekle de bu günlere gelinemez. Sıradışı bir iddia, kararlılık, inanç ve büyük bir intikam, öfke... Bunlar da yetmez; üstün bir bilinç ve öngörüyle tahlil etmeden, Kürdistan gerçekliğinde bunlar olmadan zerre kadar bir canlılık belirtisi açığa çıkmazdı. Kürdistan özgünlüğünde hiçbir ideolojik temelin olmadığı bu koşullarda, maddi koşulların ise sıfırın altında izlediği bir halk gerçeğine eğilmek, onu yeniden ayaklandırmaya çalışmak o günün koşullarında intihar demekti. Kendi öz ülkesinde, anavatanında yurtsuz, kimliksiz, dilsiz ve kültürel olarak büyük bir soykırım altına girmiş, yok eşiğine gelmiş bir haldeyken, böylesi bir yükü omuzlamak normal bir insanın yapabileceği bir şey değildir.

  İşte böylesi bir halk gerçeğini kanatlandırarak, irade haline getirmek sıradan bir yol yürüyüşü ve mücadele gerçeği ile asla yapılamazdı. Başkanımız olarak kendini böylesi bir halk gerçekliğinden başta Kürtler olmak üzere tüm insanlığın özgür insan umudu ve ışığı haline getirdin. Amansızca yürüttüğün özgürlük mücadelesi ile kendini birlerden onlara, onlardan yüzlere, yüzlerden milyonlara varan, dünyada özgürlükten yana kalbi atan tüm insanlığın yüreğinde taht kurarak hepsinin özgür iradesi haline getirdin. Yeni özgür yaşamın yüreği, beyni, vicdanı ve bir bütün zihniyeti haline geldikçe, özgür yaşamın peşinden koşan binlerce genç kız ve erkekten oluşan fedai bir hareket gerçeğini gün yüzüne çıkardın. Binlerce şehidimiz gözünü kırpmadan ölümün (gerçek anlamda ölümsüzlüğün) üzerine üzerine yürüyerek hep peşinden geldi, halen de gelmeye devam ediyorlar.

  Neydi onları ölümüne her türlü zorluğu ve fedakarlığı göze aldıran gerçeklik? Neydi bugün milyonlarca insanın ağzınızdan çıkacak tek bir söze bakacak kadar sizi güçlü kılan gerçeklik?

  Binlerce yıldır insanların yürekleri ve beyinlerine vurulan kölelik zincirlerini parçalayan, duymayan kulaklara kulak, görmeyen gözlere göz, çarpıtılmış bilinçlerin özgür bilincini yeniden yaratan bir hakikati açığa çıkarttın. Kendini özgürlükten yana kalbi atan her insanın yüreğinde ve vicdanında özgür yaşamın sesi haline getirdin. Sadece Kürtler için değil, tüm insanlık için özgür insan paradigmasıyla, kendi öz dinamikleriyle gerçek bir toplumsallığı yeniden yarattın. Bunlarla herkesin özgür sesi ve iradesi haline geldin. Öyle bir şey ki, bu evren ve dünya var oldukça tarihin derinliklerine dayanan bu özgür ses seninle birlikte sonsuza kadar yaşayacaktır.

  Bu sesin eseri olan bizler ise, şimdiye kadar ortaya koyduğunuz çizginin militanları olarak size karşı görev ve sorumluluklarımızda hep yetersiz bir militanlığı yaşadık. Parçalanan anlam dünyalarımızın yaraları bir türlü kabuk bağlamadı, ve bu, seninle ve bizim aramızda mesafenin hep açık kalmasına neden oldu. Bunu biz Kürtlerin yaşadığı en büyük utanç olarak değerlendiriyorum. “Siz beni anlamıyorsunuz” diyerek yönelttiğiniz eleştiriler, başta olduğu gibi bugün de cevap olamadığımızdan halen devam etmektedir. Bu sorunun en temelde sürekli kendini tekrarlamamızdan, eskinin dogmatik zihniyet kalıplarını parçalayıp aşamadığımızdan ileri geldiğine inanmaktayım. Çünkü donmuş ve basmakalıp düşünceler, yaratıcı gelişmenin önünde hep büyük bir engel teşkil ederler.

  Bu nedenle de bunu başta kendim için söyleyeyim, şimdiye kadar çizginin gerektirdiği bir militanlık gerçeğine layık olamadım. Bundan sonra olabilir miyim? Bu konudaki iddia ve kararlılığımın belirleyeceğine inanıyorum.

  Bugün biz Kürtlerin yeniden yaratıcısı olan Önderliğimizin halen cezaevinde olması, Başkan le mesafemizin sürekli olması, devrimi çok ağır bir tempo ve tarzla ele almamız ve militan gerçekliğimizin böylesi bir durumda olmasının altındaki en büyük neden, parçalanan anlam dünyalarımıza yeterince cevap olmamamızdır. Bizlerdeki erken unutmanın temelinde toplumsal hafızamızın büyük bir darbe alması, bu gerçeğe karşı yeterince güç getiremeyişimiz vardır.

  Sizin karşınızda hep özeleştirisini verdiğimiz o yetersiz yoldaşlığı aşmanın gereklerini şimdiye kadar tam olarak yerine getiremedik. Bundan sonra da böyle mi devam edecek diye sorarsanız, eseriniz olan mücadelemiz ve halkımız bunları aşma temelinde her zamankinden daha iddialı ve kararlıdır derim; bu eşiği aşacağımıza olan inancımız da her zamankinden daha güçlüdür. Artık sözün bittiği yerin tam ortasındayız. Hele hele böylesi hassas bir süreçten geçerken, bundan sonraki pratiğimiz daha çok bunun özeleştirisi temelinde olacaktır. Buna inancım her zamankinden daha güçlüdür.

  Mücadelenin zafere yoğunlaştığı bu günlerde çok yönlü büyük saldırılar altındayız. Başkan APO’yla nefes alıp veriyoruz, bu nedenle O en büyük değerimizdir. Normal koşullarda uygulanan bir işkence sistemini katbekat aşan İmralı işkence sistemiyle özgür insan hakikati, milyonlarca insanın iradesi, sesi haline gelen yüce Önderliğimiz üzerinde uygulananlara ve yarattığı halk gerçeği üzerine büyük saldırılar geliştirilmesine daha fazla tahammül edecek sabrımız kalmamıştır.

  Onlar bu kadar pervasızca saldırıp yok etmeye çalışıyorlarsa, yıllardır büyük emekle bugüne kadar gelmiş olan mücadelemiz ve gereken her türlü cevabı vermeye ant içmiş binlerce militanınız olduğunu da bilmeliler. Bizler kendimizi bu mücadelenin amaçlarına adayan insanlar olarak tanımlıyoruz. Bu faşist çete güruhuna gereken en sert cevabı vermekten kendimizi asla geri çekmeyeceğiz. Yeri ve zamanı geldiğinde artık sadece bizim olmayan bu canı, gözümüzü kırpmadan vermeye hazır fedai bir hareket içinde yaşıyor ve mücadele ediyoruz. Bugün milyonlarca insanın yüreği ve vicdanında yaşıyorsunuz. Bu halk ve hareketin de aynı şekilde sizde ifadesini bulduğu bir hakikattir. Bu nedenle ortada iki ayrı olgu yoktur. Bizler sende ifademizi bulurken, sen de binlerce şehidimizin diğer bir ifadesi, hakikatinin ta kendisisin. Onun için bugün sana karşı gösterilen her yaklaşım ve davranış milyonlarca insana, özgürlükten yana olan onurlu tüm insanlığa karşı yapılmış anlamına gelir. Bu nedenle bu faşist çetelere karşı yapacağımız her eylemi, hem mücadelemizin haklılığından kaynaklı, hem de onurlu her insanın bir görevi olarak ele almak daha anlamlı ve yerinde olacaktır.

  Belki yapacağım eylem tarzını çok benimsemeyebilirsin, ama bu kadar ağır saldırılar altındayken bunu yapmamak hiçbir onurlu insanın kabul edebileceği bir durum değildir. Eğer ilk etapta böylesi bir tarz gerektirmiyorsa yapmayacağım sözünü verebilirim. Ama etkili ve sonuç almayacak, başarısızlığı getirecek zerre kadar bir ihtimal görsem bile ilk tarzı esas almaktan da geri durmayacağım. Bundan büyük bir acı ve üzüntü duyduğunuzu bildiğim halde, yine de yarınların özgür doğacak çocukları için değer diyerek bu konuda büyük affınıza sığınıyorum.

  Yaşamdan bıkkınlık duyarak, çok ölmek isteyen bir ölü psikolojisini yaşamıyorum. Adınıza mücadele ettiğimiz yaşam gerçeği oldukça değerli, büyük bir heyecan ve mutluluk veren bir yaşam gerçeğidir. Böylesi bir eylem tarzına yürürken, nedense bilmiyorum ama ölen bir insanın ruh haliyle değil de hiç ölmeyecek bir insanın ruh haliyle gittiğimden en ufak bir kuşkunuz olmasın. Zaten ölüm ve yaşam arasındaki diyalektiğin daha fazla metafizikle alakalı olduğuna inanmaktayım. Gerçek ölümün, öldükten sonraki maneviyatın yaşam bulmamasıyla alakalı olduğuna inanıyorum. Evrende ölen her canlı nasıl ki kendinden sonraki canlıda ifadesini buldukça anlamlaşıp devam ediyorsa, gerçek ölümsüzlük denen şey de o zaman yaşanır. Eğer bizler de yaşamın hep özgürlükten yana olmasını istiyorsak, yeri ve zamanı gelen ölümü büyük bir heyecanla karşılayamazsak, gerçek ölüm denen şeyle o zaman yüz yüze kalırız. Ölen bir şeyin çok az bir anlam taşıdığı açığa çıkar; hiç ölmeyen ise hep anlamlı kalarak varlığını sürekli hissettirecektir. Bizler de anlamsız bir yaşam gerçeğini reddeden, hep anlamlı yaşamaktan yana olan insanlarız. Onun için de yeri ve zamanı geldiğinde kendi anlamımızı yitirmemek için, gereklerini yerine getirmekten başka bir çaremiz yoktur. Aslında tüm bunlar yaşam sevincimizin güçlü olduğunu ve buna bağlılığın bir gereği olarak eylemlere yöneldiğimizi ifade etmektedir. Bu eyleme böylesi bir anlam yüklenirse, benim de en çok gurur duyacağım şey olur. Bu gözle bakan herkes için böyle bir anlam taşır.

  Seni hep özgürleşen Kürdistan’da, Amed’in surları üzerinde milyonlarca kişiye seslenirken, bizleri de bu kalabalığın içindeyken hayal ettim. Kendim bunu görebilecek miyim, net bir şey söyleyemem. Ama bir gün böyle olacağına olan inanç ve umudumu da hiçbir zaman yitirmedim. Bundan sonraki diğer hayalim ise, özgürleşen Kürdistan’da yaşamım boyunca senin güvenliğinde yer alan biri olmaktı. Ama şimdiki görevime de böylesi bir anlam yükleyip bu temelde yaklaşıyorum.

  Sana duyduğumuz özlemin büyüklüğünü bundan sonraki pratiklerimiz ortaya koyacaktır. Böylesi bir özleme neden olan yine bizler, bunu bitirmek de bizim boynumuzun borcudur. Bu duygu ve düşünceleri dile getirirken en içten sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.

   YURTSEVER KÜRDİSTAN HALKINA!

  Önderleri tanımlarken her insan kendine göre birçok anlam yükler. Biz Kürtler ve Kürdistan ülkesi için en can alıcı tanımlardan birisi de, yok olmayla yüz yüze kalan bir halk gerçekliğinin Başkanımız tarafından yeniden doğuşunu ifade etmesidir. Önderliğimizin yok olmanın eşiğine gelen bir halk gerçekliğini yeniden özgür yaşamla buluşturması öyle sıradan bir doğuş değildir. Genelde şimdiye kadar toplumlarda bu tür doğuşlara tanrısallık atfedilir, yani yoktan var eden bir güç olarak tanımlanır. Biz Kürtler de Başkan APO ile yeniden dünyaya gelmiş, Onun elleri üzerinde büyüyerek yürümeye başlamışız. Nasıl ki bir anne, yeni dünyaya gelen bir çocuğun ölmemesi için büyük bir anne şefkatiyle onu büyütüyorsa, Başkan APO da bir anlamda biz Kürtler için böylesi bir anlam taşımaktadır.

  İnsanlığımızdan, her nefesimizde Kürtlüğümüzden kaçarak bundan büyük bir utanç duyan, kendi adımıza tek bir söz edemeyecek kadar korkan, dilsiz, kimliksiz, iradesiz, adı bile duyulmayan bir halk gerçekliğinden bu günlere geldik. Bunu Başkan APO’ya borçluyuz. Kürtlerin baş aşağıya giden tarihine dur diyen Başkan APO sayesinde, bugün kendi mücadele ve Kürtlüğümüzden gurur duyuyoruz. Bu bile bugün bizim için tek başına bir devrimdir.

  Tarihin büyük toplum ve uygarlıklarına analık etmiş tüm kültürlerin ilham aldığı bu toprakların en kadim ve gerçek sahipleriyiz. İnsanlığın doğup yürümeye başladığı yerin merkezinde yer alan bir halk gerçekliğinden geliyoruz. Bin yıllarca tüm insanlık adına umut ve ışık kaynağı haline gelen öz topraklarımız üzerinde özgür yaşadık; bu toprakların gerçek çocukları ve sahipleriyiz. Böylesi hem maddi hem de manevi olarak güçlü bir kültürün sahipleriyiz. Bundan vazgeçmek her şeyden önce Kürtlüğünden, onurundan ve namusundan vazgeçmek demektir.

  Günümüz uygarlığının adı olan kapitalist modernitenin temsilcilerinin Kürt ve Kürdistan adına ne varsa karanlıkta bırakmaya çalıştığı tarihimiz, Başkan APO’yla birlikte yeniden gün yüzüne çıkmıştır. Kürdistan tarihi aynı zamanda Kürtlere karşı sömürü temelinde gerçekleşen tüm saldırılara karşı özgür yaşamda ısrar etmenin, isyanlar ve başkaldırıların, zalimlere karşı sürekli direnişlerin tarihidir. Kürdistan tarihinde büyük kahramanlık destanları kadar aynı zamanda ihanetleriyle de meşhur bir halk gerçekliğini ne yazık ki hep yaşadık. Enkidu’nun ihanet gerçekliğinin günümüzdeki son temsilcisi olan Barzani ailesiyle ihanet bugün de devam ettirilmek istenmektedir. Özgürlük Hareketi ile birlikte Kürdistan tarihinin en bilinçli ve örgütlü hareketinin açığa çıkmasıyla bu ihanet gerçeği yenilmeye mahkumdur.

   Başkan APO’nun mücadelesi sadece bir bölgede ya da her bölgede belli aralıklarla isyan eden bir hareket değil, Kürdistan’ın tümünü kapsayan, yeni çağın koşullarını da göz önünde bulundurup hepsinin ismi ve iradesi haline gelerek Kürtlerde zayıf olan ulusal bilincin ruh ve iradesini açığa çıkardı. Eğer daha önceki isyanlar bir sonuca ulaşmadan hemen bastırıldıysa, bunun Kürtlerin en temel zayıflıkları olan ulusal bir bilinçten ve özgürlükten uzak olmalarından ve böylesi bir harekete Başkan edebilecek kişilerin olmayışından ileri geldiğine inanmaktayım. 20. yüzyılda tarihimizin hiçbir döneminde rastlanmamış bir kültürel soykırımı yaşadık, ölümcül bir darbe almayla yüz yüze kaldık. İşte tam da böylesi bir ortamda ve bu koşullarda başlatılan her isyan büyük katliamlarla sonuçlandı. Yapılan tüm isyanları direniş tarihimizin değerli miraslarından biri olarak ele alıyor, büyük bir değer atfediyoruz. Ama geliştirilen isyanların parçalılığı, çağın bilinç ve öngörüsünden uzak bir yerde durmaları, ya kimi ihanetlerle ya da çağın egemen güçlerinin komplo ve entrikaları tüm bunların hazin bir biçimde sonuçlanmasına neden olmuştur.

  Tüm bu hakikatleri iyi bir analizle, üstün bir öngörüyle sadece Kürdistan tarihini değil, tüm insanlığın karanlıkta bırakılmak istenen tarihini gün yüzüne çıkararak, hakikatten ve özgürlükten yana olan her şeyi kişiliğinde büyük bir güç ve iradeye kavuşturup Kürtlerin 29. isyanı olan Özgürlük Hareketini açığa çıkaran Başkan APO, yenilmezliğini de dünya aleme ispatlamıştır.

  Mücadelemiz zafer eşiğine gelmiştir. Bu temelde yeni bir süreci yaşıyoruz. Şimdiye kadar çok ağır bedellerin bir sonucu olarak bu günlere geldik. Bundan sonra da geleceğin Özgür Kürdistan ve dünyasında yaşamak istiyorsak, bizi bu günlere getiren direniş çizgisini katbekat arttıran her türlü zorluk ve bedeli göze alan bir tutumdan başka bir yolumuz yoktur. Ya bu dünyada kendi öz topraklarımız üzerinde kendi kimliğimizle özgür yaşayacağız, ya da bunun dışındaki tüm yaşam tarzını kendimiz için haram sayıp onurluca bir ölümü tercih edeceğiz.

  Bugün dünyada yaşayan her hayvanın ve her canlının bile adı ve değeri varken, biz Kürtlerin ismini bile kabul etmediler, yok saydılar; hatta eskinin “kuyruklu Kürt’ü” diye anılan bir gerçekliği bize layık gördüler. Nasıl olur da bir insan olarak bize böyle bakmalarına tahammül edebilir, hiçbir şey olmamış gibi yaşamımızı devam ettirebiliriz? Bu gerçekleri gördükten sonra, özgürlük mücadelesinde küçük olur büyük olur, gücü ve iradesi yettiği kadar kendini bu gerçeği aşmaktan sorumlu görmeyip bir şeyler yapmayanlar, bunu kendisi için en büyük onursuzluk olarak saymalıdır.

  Gün tarihin bize tanıdığı bu fırsat ve şansı elinin tersiyle itme günü değil, yaşamını bu kutsal direnişin hizmetine göre ayarlama günüdür. Böylesi bir gerçeklikten kaçmak kendine ve mensubu olduğu halka karşı yapılacak en büyük ihanet olarak tarihe geçecektir. Varlık ve yokluk savaşını yaşadığımız bu süreçte herkesin ama herkesin yapabileceği bir şeyler vardır. Hiçbir şey yapma gücünü kendinde bulamayanlar, doğup büyüdüğü topraklar üzerinde buna olan bağlılığın bir gereği olarak oturduğu yerden dualarını eksik etmemelidir. Bu bile bizim için yine de büyük bir anlam taşıyacaktır. Gün zorluklardan kaçma günü değil, şimdiye kadar çektiğimiz acıları daha güçlü bir şekilde göğüsleyerek zafere yürüme günüdür. Acılardan, zulümlerden, hakaretlerden kurtulmanın günüdür.

  Direnişimizin yükseldiği bu günlerde analarımızın tarihin derinliklerinden gelen zılgıtları bize büyük bir heyecan ve güç veriyor; başarıya olan inancımızı katbekat arttırıyor. Direniş adına analarımızın dilinden dökülen her söz yarınların özgür ve güzel günlerinin teminatıdır. Direniş gücü gösteremeyen herkes, yüzünü bu değerli analarımıza dönerek ilham almayı bilmelidir. Bundan alacağımız güçle daha iradeli ve iddialı olacağımızdan kimsenin en ufak bir kuşkusu olmamalıdır. Onlar direnişimizin sembolü, özgür yarınların teminatıdır. Tarihte olduğu gibi bugün de yurtsever annelerimizin gösterdikleri bu direniş ruhuna daha fazla sahip çıkarak zafere doğru yürümeliyiz. Başta onlarca anne ve çocuk olmak üzere, yine bu cephelerde en ön saflarda kahramanca savaşarak tek tek şehit düşen bu yoldaşların özlemi olan özgür Kürdistan için direniş ruhunu yükseltmekten başka bir yolumuz yoktur. Başta analarımız olmak üzere direnişte yer alan herkes yaşanan tüm zorlukları göğüslerken, bu direniş gerçekliğinden kaçmak isteyenler de kendilerinden utanmalıdır.

  Bizi bu günlere getiren büyük zindan direnişçilerinin her zamankinden daha fazla kulaklarımızda çınlayan “Teslimiyet ihanete, direniş ise zafere götürür!” sözlerine ihtiyacımız var. Yine büyük zindan direnişçilerimizden Mazlum Doğan arkadaş, devrim koşullarının çok daha zayıf olduğu bir dönemde bile “Direnmek yaşamaktır!” diyerek yaşamını bizlerin geleceği için adadı. Böylesi bir şehadet gerçeğine giderken bunu kendisi için bir onur sayarak şahadete ulaştı.

  Bu nedenlerle gün sadece kendini ve ailesini düşünme günü değil, her yönüyle büyük acılara dayanma günüdür. Sizin içinizden gelerek şahadete ulaşan Kürdistan’ın en değerli yiğit evlatlarının özlemi olan Özgür Kürdistan’da yaşamak için her zamankinden daha fazla direnmekten başka bir yolumuz yoktur. Sizlerin umut ışığı olan bu yiğit evlatlarınızı her zamankinden daha fazla sahiplenerek direnişi zafere ulaştıralım.

  Ağızdan dökülen her söz gelip direniş etrafında dolanıyorsa, o zaman bizi bu günlere getiren söz etrafında daha fazla birbirimize kenetlenerek her yerde ve her koşul altında “direniş, direniş” diyoruz. Yurtsever, onurlu olan her insanımızın bu tarihi direnişe kendinden bir şeyler katacağına olan inancımla özgürlük mücadelemizde üstün başarılar diliyor, tüm yurtsever halkımıza en içten sevgi ve selamlarımı gönderiyorum.

  Yaşasın Başkan APO!

  Yaşasın Özgür Kürdistan!

  Kahrolsun Her Türden Gericilik!

  Kahrolsun Faşist Türk Devleti!

 

 AİLEME!

  Her şeyden önce bu eylem anlayışımın, sizin için ağır olacağının farkındayım. Size ve beni yakından tanıyanlara böylesi bir acıyı yaşatmak istemezdim. Onun için de bu konuda sizin de büyük affınıza sığınarak böylesi bir eylem tarzını esas alıyorum.

  Bunda, sizin de bildiğiniz hiçbir baskı ve zorlama altında kalmadan, kendi öz irademle bu eylemi gerçekleştirdiğimden en ufak bir kuşkunuz olmasın. Nasıl ki Özgürlük Hareketine katıldığım ilk gün kendi istek ve irademle katıldıysam, şimdi böyle bir eylem tarzına yönelirken de bu, kendi öz irademle gerçekleştireceğim bir eylem olmaktadır. Bu konuda yaşayacağınız tüm zorlanmalara rağmen bu eylem anlayışına anlam vermeniz bana yapacağınız en büyük iyilik olur. Eğer halen bana ve yoldaşlarıma karşı duyduğunuz büyük sevginiz varsa, ki bundan benim en ufak bir kuşkum yok, bu temelde anlam vererek mücadeleye olan bağlılığınızı daha da güçlendirdiğiniz oranda ben de bundan büyük bir gurur duyarım.

  Şimdiye kadar hep "Seninle gurur duyuyoruz, başımız senle birlikte diktir" diyordunuz. Bundan sonra da daha fazla böylesi sözlere ihtiyaç duyduğumuz bir süreçten geçmekteyiz. Sizin de gördüğünüz gibi, bizim dışımızdaki binlerce değerli ailemizin evlatlarından çok daha değerli değilim. Hepsi de sizin gibi anne baba sahipleriydi. Ama gerçek o ki, böylesi alçak bir düşman gerçekliği varken, bunun da bedelsiz olmayacağını sizin benden daha iyi bildiğinize inanıyorum. Onun için de eğer halen bana bağlıysanız ve eskisi gibi sevginiz varsa, kesinlikle ama kesinlikle mücadeleye olan bağlılığınızı koparmamalısınız. Hatta bağlılığınızı eskisine oranla daha da güçlendirmeniz gerekir. Size yakışacak en değerli yaklaşımın bu olduğundan en ufak bir kuşkunuz olmasın. Eğer siz de bu temelde ele alıp yaklaşırsanız benim de başım sizinle dik olacaktır. Mücadeleye ve yoldaşlarıma karşı yapacağınız en ufak bir yanlışlığı bana karşı yaptığınızı hiçbir zaman unutmayın. mücadeleyi yakından tanımayan bir aile değilsiniz ve böylesi bir yaklaşım içine gireceğinizi de tahmin etmiyorum. Ama yine de bu konuda uyarmayı da daha doğru buluyorum.

  Size karşı olan sevgimi hiçbir zaman yitirmedim. Bu sevginin altındaki en temel nedenlerden birisi de yurtseverlik duygularınızı koruyup şimdiye kadar bu konuda bir ihanet durumu yaşamamanızdı. Benim en çok gurur duyduğum şeylerden birisi bu oldu. Zaten böylesi bir eyleme yönelmeyi size ve onurlu ve namuslu tüm ailelerimize karşı duyduğumuz büyük sevginin ifadesi olarak da anlamanız gerekir. Beni de en çok sevindirecek yaklaşımın bu olduğuna inanabilirsiniz. Şeref ve namusumuzla oynamak isteyen bir düşman gerçekliği varken, ben de böylesi bir düşman gerçekliği karşısında hiçbir şey yapmayıp evde kalsaydım, bu yaklaşım onurlu bir anne ve babaya karşı yapılacak en büyük ihanet anlamına gelirdi. Ailemize ve yaşadığımız topluma duyduğumuz gerçek sevgi, evde oturup olanları izlemek değildir. Gerçek anlamda sevgi ve buna olan bağlılık sizlerin şerefinize ve namusunuza sahip çıkmaktır. Onun için sizleri ve içinde yaşadığım çevremi bu anlamda çok sevdiğimin bir ifadesi olarak ele alırsanız daha doğru olacağına inanıyorum. Bu temelde anlam vermeniz, sizin de bana karşı duyduğunuz sevginin en güzel ifadesi olacaktır.

  Ben katıldıktan sonra kardeşlerim, eğer şehit düşersem benden sonra birinin katılacağı sözünü vermişler. Silahımı kaldıracaklarını söylemişler. Bu konuda kesin katılıp katılmamaları yönünde bir baskı uygulama hakkını kendimde görmüyorum. Ama katılmak isteyen herhangi bir kardeşim varsa, önünde engel olmamanızın daha iyi olacağına inanıyorum. Bu konuda benim görüşümü almak isterseniz, herhangi bir kız kardeşimin katılması en çok istediğim, beklediğim şeylerden birisiydi. Bunun için de ben net bir şey diyemem, kendi aranızda tartışıp karar vereceğiniz bir durumdur. Ama olması durumunda da benim de sevineceğim bir şey olacağını bilmenizi isterim. Eğer benden beklediğiniz bir vasiyet varsa, o da mücadeleyle olan bağlarınızı koparmayıp daha fazla güçlendirmenizdir. Bu temelde geride bıraktıklarıma, başta siz ailem olmak üzere beni yakından uzaktan tanıyan tüm akrabalarıma ve içinde yaşadığım tüm çevreye en içten sevgi dolu selamlarımı gönderiyor, saygılarımı sunuyorum.

  APOCU selam ve saygılar!

  5 Ocak 2016

Zinar RAPERİN

  TEYRÊBAZÊN AZADIYA KURDISTAN (TAK)

  09.02.2017